De parallel tussen homoseksualiteit en veganisme

/De parallel tussen homoseksualiteit en veganisme

De parallel tussen homoseksualiteit en veganisme

In het kader van de Gay Pride, het grootste gay-evenement van Nederland dat elke 1e zaterdag van augustus plaatsvindt, plaatsen wij dit verhaal van Ari Soloman, over de link die hij ziet tussen homoseksualiteit en veganisme.

Ik ben homo en ik ben ook veganist.

Voor de meeste mensen, zouden deze twee dingen niets met elkaar lijken te hebben. Voor mij is de connectie echter heel helder.

Op de middelbare school werd ik gepest om wie ik was. Ik wist niet precies waarom ik anders was, maar het leek alsof de anderen dat wel wisten.. Ik herinner me nog de angst en het verdriet die ik voelde toen ik door de gang liep. Gekweld door de eikels in van een klas hoger. Ik heb het nooit aan iemand verteld, ik schaamde me teveel. En er kwam nooit niemand voor mij op, want daar gaf ik ze niet de kans voor.

Nu, 20 jaar later ben ik uit de kast gekomen, getrouwd en woon ik met mijn man in Hollywood. Ik ben betrokken bij de homo-rechtenbeweging en streed gepassioneerd voor gelijkheid voor iedereen. Nou, ja, voor mensen om precies te zijn. Maar toen op een dag, zat ik op mijn bank te kijken naar The View met Alicia Silverstone. Alicia zei dat ze veganist is omdat ze van haar honden houdt. Ik hou ook van honden en katten. Dus, ik Googlede “Alicia Silverstone” en “veganisme”. Wat ik toen onder ogen kreeg heeft mijn leven veranderd.

Die dag zat ik 2 uur achter mijn computer te kijken naar undercover beelden van de bio-industrie. Hoe kon het dat in 30 jaar, niemand me had me verteld hoe de dieren worden behandeld die we opeten? Ik zag de verschrikte blikken op de dierengezichten, de wrede mishandeling en kwelling die ze hadden meegemaakt. Ik hoorde de ongevoelige werknemers schreeuwen tegen de dieren. En van binnen voelde ik pijn omdat ik wist hoe dit voelde. Ik weet hoe het is om gepest te worden.

Die dag werd ik veganist, omdat ik niet langer mensen wilde betalen om hen die dieren de dingen aan te laten doen, die mij vroeger op veel kleinere schaal waren aangedaan. Hoe kon ik zeggen dat ik geloofde dat iedereen gelijk is en een kans verdient om gelukkig te zijn als ik de overblijfselen at van levens die tot stand waren gebracht met ellende en meedogenloosheid.

Voor mij was de parallel simpel en duidelijk: onderdrukking is onderdrukking. We kunnen alles wat we weten over hoe verschillend dieren en mensen zijn rationaliseren, maar in het hart van het dilemma worden bepaalde waarheden ontkent: dat dieren echt lijden en dat  hun rijke emotionele en fysieke levens niet zo veel verschillen van de onze. Als je hebt geleefd met een hond of kat, weet je dit.

Dus het doet mij verdriet om zoveel sociale progressieven te zien – homo’s inbegrepen – die spotten met het idee van dierenrechten en veganisme. In het najaar van 2008 waren mijn man en ik vrijwilliger voor de NOH8 campagne in Californië, een campagne die strijd voor gelijke rechten voor homoseksuelen. Een homoseksuele man van de organisatie wilde weten waarom ik elke keer een dierenrechten-shirt droeg als ik vrijwilligerswerk kwam doen. “We snappen nou wel dat je veganist ben,” zei hij. “Blijkbaar snap je het niet helemaal,” antwoordde ik. “Want als je dat deed, zou je zelf veganist zijn.” – Ari Soloman.

De oorspronkelijke tekst kun je lezen op de facebookpagina van Vegan Lesbian Atheist.

 

Door |2019-03-12T11:40:01+01:00augustus 1st, 2013|Categorieën: Geen categorie|

About the Author: