Wat voor werk doe jij?

Moderators: Rick, Martine

Plaats reactie
Gebruikersavatar
DeVegetarische
Berichten: 212
Lid geworden op: do okt 11, 2012 17:01
Leefwijze: veganist

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door DeVegetarische » ma nov 05, 2012 17:35

Studente. Ik zou wel graag iets nuttigs en constructiefs willen doen voor mensen of dieren later.
Mijn naam is een beetje achterhaald :)

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » ma nov 05, 2012 21:26

Wat leuk dat jij ook een hondenuitlaatservice hebt gehad!
Ik had er nooit mee moeten stoppen, het ging perfect! Mooiste werk ooit!

Gebruikersavatar
Appelmoes
Berichten: 472
Lid geworden op: za mei 12, 2012 16:07
Leefwijze: veganist
Locatie: Maastricht
Contacteer:

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Appelmoes » ma nov 05, 2012 21:45

Studente aan de vertaalacademie. De bedoeling is dat ik ooit ga tolken.
Science cannot say that an animal is an individual being with a unique personality. I can, and I do.

Protest ist, wenn ich sage, das und das paßt mir nicht, Widerstand ist, wenn ich dafür sorge, daß das, was mir nicht paßt, nicht länger geschieht.

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » ma nov 05, 2012 21:51

Appelmoes schreef:Studente aan de vertaalacademie. De bedoeling is dat ik ooit ga tolken.
Welke talen doe je?

Gebruikersavatar
Appelmoes
Berichten: 472
Lid geworden op: za mei 12, 2012 16:07
Leefwijze: veganist
Locatie: Maastricht
Contacteer:

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Appelmoes » ma nov 05, 2012 22:05

TonyJello schreef:
Appelmoes schreef:Studente aan de vertaalacademie. De bedoeling is dat ik ooit ga tolken.
Welke talen doe je?
Engels en Duits. Ik wil als ik klaar ben wel meer talen erbij pakken, want daar heb ik - sorry voor de arrogantie - een behoorlijke aanleg voor. Ik zou het jammer vinden om die niet te gebruiken. :) Ik spreek ook redelijk Frans, Spaans en Zweeds, maar absoluut niet goed genoeg om te tolken.
Science cannot say that an animal is an individual being with a unique personality. I can, and I do.

Protest ist, wenn ich sage, das und das paßt mir nicht, Widerstand ist, wenn ich dafür sorge, daß das, was mir nicht paßt, nicht länger geschieht.

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » ma nov 05, 2012 22:16

(y) Bijzonder! Ik zou zeggen: Doe wat je kunt!

Stein
Berichten: 80
Lid geworden op: wo dec 23, 2009 17:37
Leefwijze: veganist
Locatie: Leiden/Leuven

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Stein » ma nov 05, 2012 22:28

Deze zomer afgestudeerd en tot nu toe nog niks gevonden. Vreselijk! Maar ach, wil vooreerst liefst promoveren. Heeft niet zo een haast.

Gebruikersavatar
Appelmoes
Berichten: 472
Lid geworden op: za mei 12, 2012 16:07
Leefwijze: veganist
Locatie: Maastricht
Contacteer:

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Appelmoes » ma nov 05, 2012 22:45

Dankjewel Tony!

Stein, wat heb je gestudeerd? Sorry als dat al voorbij is gekomen, dan heb ik eroverheen gelezen. :oops:
Science cannot say that an animal is an individual being with a unique personality. I can, and I do.

Protest ist, wenn ich sage, das und das paßt mir nicht, Widerstand ist, wenn ich dafür sorge, daß das, was mir nicht paßt, nicht länger geschieht.

Jasmijn
Berichten: 3101
Lid geworden op: vr feb 24, 2006 13:32
Leefwijze: veganist
Locatie: Groningen

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Jasmijn » di nov 06, 2012 11:32

Ik heb 3 opleidingen geprobeerd: Filosofie, Communicatie en Gehandicaptenzorg. Alle drie niet afgemaakt. Inmiddels heb ik een Wajong, doe mijn huishouden, zorg voor de konijnen, ratten en onze hond en doe vrijwilligerswerk in Centraal Wonen waar ik woon. Tevens coördineer ik VersVoko Groningen samen met iemand anders. Dit bevalt me erg goed. Ik zou graag meer willen doen, maar dat is door mijn beperkingen helaas niet mogelijk.

Stein
Berichten: 80
Lid geworden op: wo dec 23, 2009 17:37
Leefwijze: veganist
Locatie: Leiden/Leuven

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Stein » di nov 06, 2012 12:22

Appelmoes: Ik heb chemie gestudeerd. Afgestudeerd met een thesis in de atmosferische chemie, nu bezig subsidie te verwerven voor een promotieplaats rond nieuwe generatie zonnecellen :) maar dat subsidie verwerven is een hels karwij en duurt vooral ook heel erg lang naar mijn zin. Ik ben soms wat ongeduldig :P

Renee1137
Berichten: 1185
Lid geworden op: za jul 16, 2011 15:07
Leefwijze: veganist

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Renee1137 » di nov 06, 2012 17:10

Stein schreef:Appelmoes: Ik heb chemie gestudeerd. Afgestudeerd met een thesis in de atmosferische chemie, nu bezig subsidie te verwerven voor een promotieplaats rond nieuwe generatie zonnecellen :) maar dat subsidie verwerven is een hels karwij en duurt vooral ook heel erg lang naar mijn zin. Ik ben soms wat ongeduldig :P
Ha, herkenbaar. Zit in hetzelfde schuitje, maar dan omtrent geochemisch onderzoek in de paleontologie.
Be the change you wish to see in the world.

If to be feelingly alive to the sufferings of my fellow-creatures is to be a fanatic, I am one of the most incurable fanatics ever permitted to be at large. - William Wilberforce

Gebruikersavatar
Jaco
Berichten: 23
Lid geworden op: za okt 27, 2012 9:43
Leefwijze: veganist

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Jaco » vr nov 09, 2012 13:16

TonyJello schreef:Wat leuk dat jij ook een hondenuitlaatservice hebt gehad!
Ik had er nooit mee moeten stoppen, het ging perfect! Mooiste werk ooit!
Haha, we beginnen een beetje veel op elkaar te lijken nu :D
Waar heb je jouw uitlaatservice gehad?
Ik woonde toen in Eindhoven (Pluto hondenuitlaatservice( overgenomen van iemand anders)).
Don't believe everything you think!

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » vr nov 09, 2012 13:37

Jaco schreef:
TonyJello schreef:Wat leuk dat jij ook een hondenuitlaatservice hebt gehad!
Ik had er nooit mee moeten stoppen, het ging perfect! Mooiste werk ooit!
Haha, we beginnen een beetje veel op elkaar te lijken nu :D
Waar heb je jouw uitlaatservice gehad?
Ik woonde toen in Eindhoven (Pluto hondenuitlaatservice( overgenomen van iemand anders)).
Ja, grappig!

In 1998 startte ik in Alphen aan den Rijn, waar ik toen woonde, mijn hondenuitlaatservice genaamd Hazewind.
Ik begon met een Suzuki Cary waarin ik de honden vervoerde (incl. Nico, mijn fantastische Mechelse herder), maar die werd al snel te klein en kocht ik een Fort Transit. Ik liep in Alphen rond ze Zegerplas en in het Heempark/Zegersloot, het Haarlemmermeerse Bos (totdat het Floriade werd), in de duinen en op het strand van Langevelderslag, in een bos of park in leiden waarvan ik de naam even vergeten ben en het Reeuwijkse Hout.

Waarom ben jij gestopt met je uitlaatservice? Je had het eerder over de economie?

(ps: neem je nog een avatar zodat je goed herkenbaar bent?)

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » vr nov 09, 2012 14:19

(2x hetzelfde, dus dit heb ik gewist)
Laatst gewijzigd door TonyJello op vr nov 09, 2012 14:24, 2 keer totaal gewijzigd.

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » vr nov 09, 2012 14:22

Hier een hoofdstuk uit mijn boek, waarin ik in feite mijn hondenuitlaatservice van een dag beschrijf. Ik heb het geschreven alsof de hoofdpersoon Maddy een ochtend met een uitlaatservice mee gaat.

(Bientje is zogenaamd mijn oma, in de gedaante van haar hondje, beiden al járen daarvoor overleden).

13. Dampende hazenspieren

Om kwart over acht stond ik na een korte en frisse wandeling op de afgesproken plek. Vijf minuten later kwam de hondenuitlaatservice er al aangereden.
‘Hey!’ zei de jongen verrast, toen hij uitstapte. Ik liep naar hem toe. ‘Ik had niet gedacht dat je er zou staan.’
‘Tuurlijk wel,’ zei ik, ‘dat hadden we toch afgesproken. Het lijkt me heel erg leuk!’
‘Hoe heet je eigenlijk, dat weet ik nog niet eens,’ vroeg hij terwijl we om zijn Transit heen liepen.
‘Ik ben Maddy,’ en we gaven elkaar een hand.
‘Ronald.’
‘Hoi Ronald.’
Samen keken we door het achterraam naar binnen. Er zaten al drie honden in, verspreid langs de kant met rode halsbanden om van Ronald zelf. Ieder met een kettinkje vast aan een eigen haak.
‘Funny hoe ze daar zitten hè? Ze zijn vol verwachting waar we vandaag naar toe gaan en welke honden er nog meer mee gaan.’
‘Leuk dat je op verschillende plaatsen loopt met ze. Hoe heten deze honden?’
‘Die kleine Maltezer heet Scooby, de Bouvier is Tobias en Moosje ken je al. Hoe ken je Moos eigenlijk?’ wilde hij weten.
‘Eergisteren zat ik in het Zegerplaspark op een bankje te lezen en toen liep jij langs. Er stonden er een stuk of vier tegen me te blaffen en toen je al weg was lag Moos nog te rollen in de modder en jij riep haar,’ legde ik uit.
‘Yep! Nu je het zegt, ik heb wel iemand zien zitten, maar ik zag vooral die rare bike staan.’
‘Raar? Hoe durf je! Dat is mijn mooie tandem!’ gooide ik er enthousiast uit.
‘Nice!’
We stapten in de Transit en gingen op weg.
‘We halen nu eerst Bientje op, een dwergpoedeltje.’
‘O, die heb ik ook gezien, die heeft een mank pootje.’
‘Yep,’ was zijn malle antwoord weer.
Na twee rotondes en vier verkeersdrempels die Ronald met beleid nam stonden we voor het huis waar Bientje woonde. Ronald pakte uit de gleuf van zijn deur een enorme bos met sleutels, vol met gekleurde plastik randjes er aan en liep zonder te bellen of kloppen het huis binnen. Even later kwam hij met Bientje op zijn arm weer naar buiten.
‘Neem haar maar op schoot, als je wilt’ zei Ronald vriendelijk, ‘dat zal ze fijn vinden, want dan hoeft ze de hele weg niet op die lucifertjes van pootjes te staan.’
Dat hoefde hij geen twee keer te zeggen. Ik pakte Bientje voorzichtig aan. Haar ogen waren troebel en haar vacht was dun en had kale plekken.
Ronald stapte behendig in en we gingen op weg naar de Dalmatiër Spot en haar schaduw Jip. Ze hoorden bij elkaar en hadden mijn hart al gestolen.
Bientje zat rustig op mijn schoot en ze keek me blij aan alsof ze wilde zeggen: Wat fijn dat ik jou weer eens zie! Ze begon een heel verhaal tegen mij te blaffen, wat de hele weg zou duren. Tijdens het aaien van Bientje legde ik met mijn andere hand regelmatig een anker wat ik ongeveer een halve minuut aanhield op de momenten dat ik me het meest prettig voelde. Dat ankeren leek me bijna te simpel.
Ook bij Spot en Jip liep Ronald naar binnen alsof hij er zelf woonde. De honden renden voor Ronald uit het huis uit en sprongen uitgelaten de Transit in. Ze werden door alle honden uitbundig begroet. Het was duidelijk dat ze er allemaal verschrikkelijk veel zin in hadden!
‘Je ziet het, elke dag weer enthousiaste klanten!’ zei Ronald blij ‘Welke staat er nu op de lijst?’
‘Bobbel en Flappy, Layka, Buck en Nico, wat een rare namen en wat veel honden nog!’
‘Yep, elf vandaag, net als gisteren.’
‘Jeetje.’
Bij Bobbel en Flappy was wel iemand thuis en met veel liefde werden de honden door de eigenaresse zelf naar de Transit gebracht. Bobbel was een grote witte Labrador die al grommend instapte en Flappy een soort Boomer hondje. Flappy zag er heel oud uit en dat was hij ook. ‘Bijna negentien jaar,’ had zijn baasje vriendelijk tegen mij gezegd, en ze vertelde dat ze Reiki op hem deed. Flappys haar was hier en daar vervilt, hij leek niet veel te zien en zijn botten staken er aan alle kanten uit. Hij mocht in de Transit op een oud kussen liggen.
‘Dat die nog mee gaat,’ vroeg ik later aan Ronald, ‘straks gaat hij dood.’
‘Ik vind het prachtig zoals deze mensen met hun dieren omgaan. Ze laten hem lekker meelopen, want rust roest, en ze snappen niet waarom een oude hond op een kleedje achter de deur zou moeten sterven. Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik zou het wel vervelend vinden voor die mensen als ik ’s middags aan de deur zou staan met een dode hond, maar ik heb er geen problemen mee.’
Die Ronald beviel me wel. We haalden Layka op en later Buck en dat waren de Friese Staby hondjes die ik gisteren al had zien zwemmen toen Max bijna verdronk. Ze woonden niet op hetzelfde adres, maar ze waren wel broer en zus. Als laatste haalden we Nico op, een prachtige slanke Mechelse Herder die mij in mijn ogen keek tijdens het instappen. Ik vond hem niet eng, maar ik had wel respect voor hem. Ronald zei dat zo’n hond een bijtkracht had van vierhonderd kilo per kies. Nico was een beetje nerveus en voelde zich duidelijk niet op zijn gemak achter in de Transit. Bobbel, Spot en Nico gromden naar elkaar, maar gelukkig zaten ze vast en konden ze niet naar elkaar toe. Stel je toch voor dat drie honden achter in de Transit zouden gaan vechten!
‘Op de terugweg ligt alles plat en zijn ze allemaal cool met elkaar. Eigenaren vertellen mij dat zeker als we naar the beach zijn geweest de honden de hele dag niet meer uit de mand komen.’
Inmiddels waren we aan de rand van de stad en reden we de richting Roelofarendsveen. Na een kwartiertje staken we middels een viaduct de splitsing van de A2 en A44 over. In Lisse kwamen we langs de Keukenhof en bij Langevelderslag reed Ronald door de duinen. Precies om tien uur parkeerde hij zijn Transit op een enorme parkeerplaats waar geen enkele andere auto stond en hij twee euro betaalde. Alle honden stonden als wilden achterin te springen en blaften de hele boel bij elkaar. Het was voor te stellen dat katten daarvan tegen het behang zouden gaan.
Ronald pakte eerst vlot, maar ongestoord zijn spullen bij elkaar en opende toen de zijdeur. Hij stapte in en haakte handig en geroutineerd alle honden los. Ze vlogen de Transit uit, hapten en gromden naar elkaar en gingen in de strook duin naast de parkeerplaats zitten poepen.
Bientje hield ik nog maar even in mijn armen en dat vond ze best, ze was nog lang niet uitgesproken. Ronald droeg Flappy nog een stukje verder en zette hem toen voorzichtig op de grond. We liepen via een pleintje, waar enkele friettentjes stonden, het strand op. De wind was nog redelijk fris. Scooby zat een eind achter ons nog te poepen, maar had eigenlijk geen geduld om het af te wachten en rende met een drolletje tussen zijn witte krullen langs ons heen door het mulle zand. Nico was al in de branding en rende honderden meters naar links en dan het hele stuk weer terug en dan nog een keer. Hij vond het fantastisch en kon op deze manier zijn energie goed kwijt. Buck en Layka waren een heel eind noordwaarts gerend en stonden daar tegen een paar paarden te blaffen. Spot en Jip waren bij de friettenten al onder het prikkeldraad door gekropen en ik zag ze heel in de verte door de duinen achter elkaar aan rennen. Tot mijn grote verbazing liep Moos keurig naast mij.
‘Dag, beestje,’ zei ik tegen Moosje, ze stapte parmantig op gestrekte pootjes en keek me trots aan.
Ronald stopte en deed Bobbel een muilkorf om. Ik vroeg maar niets, want dat zou vast een stomme gangbare vraag geweest zijn. Ook durfde ik niet te vragen of alle honden wel weer terug zouden komen, maar daarop gaf Ronald mij vanzelf al antwoord.
‘Zie je hoe te gek ze het hier vinden! We lopen een rondje van een minuut of twintig en dan breng ik Flappy en Bientje terug naar de wagen. Tegen die tijd is de ergste herrie voorbij en gaan we een uur de duinen in. Dan zal je zien dat ze steeds rustiger worden en in de buurt blijven.’
Het leek aardig te kloppen, want Buck en Layka waren al terug en Nico rende wel heen en weer, maar hield ons goed in de gaten. Af en toe kwam hij met een lange stomende tong en opgewonden ogen even naar ons toe en dan ging hij weer. Spot en Jip had ik nog niet gezien nu was ook Moos weg. Scooby liep met zijn kleine pootjes al een heel eind vooruit, ver bij de zee vandaan vlakbij het hek bij de duinen. Even later zag ik dat hij probeerde te wippen op een hele grote Golden Retriever, maar hij kwam niet hoger dan zijn staart.
‘Kijk Scooby nou,’ zei ik, ‘hij is toch een mannetje?’
‘Yep, vele honden zijn gay!’ lachte meneer Hazewind vrolijk.
De zee rolde rustig haar heldere golven het strand op en de zon scheen flauw. Er waren bijna geen mensen op het strand. Wat een heerlijkheid. Ik kon nog wel even een wens kunnen doen vanuit de Morafabriek, maar ik bleef nu veel liever bij de werkelijkheid van het heden en legde een zoveelste anker.
Even verderop gingen we met een flinke klim de duinen in en ik tilde Bientje weer op en Ronald nam Flappy in zijn armen, die we eenmaal boven gekomen weer neerzetten. In de duinen was het een stuk aangenamer en ik trok mijn trui uit. Inderdaad waren we na twintig minuten weer bij de Transit en alle honden waren erbij. Ze wilden alweer instappen en toen we Flappy en Bientje erin zetten moesten we ons best doen om de andere honden uit de Transit te krijgen en te houden. Flappy en Bientje mochten los in de Transit, omdat ze bejaard waren en als reu en teef niet zouden gaan vechten. Toen Ronald de zijdeur voorzichtig dicht schoof gingen de honden weer tekeer alsof ze net uitgestapt waren. Het was nu wel eerder weer rustig. Ronald knoopte met een riem van een meter Scooby en Tobias aan elkaar en die liepen zo verder. Dit moest ik vragen!
‘Waarom doe je dat?’
‘Naa, Tobias blijft altijd achter en Scooby gaat er vaak vooruit vandoor. Nu heffen ze elkaar op en blijven ze precies bij de groep.’
Het was geen gezicht, dat kleine witte hondje met klontjes poep bij zijn achterwerk, dat die grote zwarte Bouvier op sleeptouw nam! We gingen weer langs de friettenten het strand op en liepen nu zuidwaarts voor een wandeling van een uur. Op het strand waren de honden veel drukker dan in de duinen. Ronald vertelde dat deze volgorde van wandelen het beste was, omdat ze zich bij de start op het strand goed konden uitleven, ook in het water, en dat ze door het wandelen in de duinen rustiger werden en alvast wat opdroogden voordat ze de Transit weer in zouden gaan.
We liepen ontspannen naast elkaar en de honden gingen hun gang. We hadden er nu nog negen. Hoewel Ronald regelmatig telde en precies wist waar alle honden waren was hij super-relaxed. Ik voelde dat ik vandaag nog verliefd op hem zou kunnen worden.
‘Waar komen jullie vandaan?’ vroeg hij met interesse.
‘Overal en nergens, we wonen in een omgebouwde bus en we huren een kamertje in Zuid-Limburg. Daar staan onze overige spullen opgeslagen en daar hebben we ons postadres,’ legde ik uit en ik raapte een prachtige grote slakkenhuisschelp op die Nico, de Mechelaar meteen kwam opeisen. Ik gooide hem weg en Nico bracht hem direct weer terug.
‘Hoe komen jullie aan geld?’ was zijn volgende vraag. Hij stelde zelf ook gangbare vragen.
‘Zo, dat is een directe vraag, wat krijg jij per hond per uur?’ Zo, dacht ik, nou jij weer.
‘Acht euro,’ zei Ronald helder alsof hij een patatje bestelde. ‘Het is dezelfde vraag als: Wat voor werk doe je?’ voegde hij er aan toe.
‘Mmm, tja… Da’s waar,’ bekende ik. ‘Nou, Edwin ontwerpt websites voor particulieren en bedrijven en ik ben… Ik werk via uitzendbureaus en doe werk dat ik onderweg tegenkom. Ik heb al een tijd niet meer gewerkt, maar het laatste was een dag in een snackfabriek.’
‘Verdient dat zo goed dan? Joke!’
‘Ja, was ’t maar waar! Nee, het was er verschrikkelijk! Ik kon de lopende band niet bijhouden en de mensen waren niet aardig.’
‘En nu?’ vroeg hij weer.
‘Morgen ga ik weer met de uitzendbureaus bellen, kijken of ze in Alphen wat voor me hebben, en anders kijk ik op internet.’
‘In Alphen staat de Baronie en er is ook een ijzerfabriek. Verder weet ik het niet.’
‘Ik zie het wel. Jij verdient wel leuk dan, met acht euro per hond. Dat is tachtig euro op een ochtend!’
‘Minus de brandstof die ik verrijd, parkeergeld, wegenbelasting, verzekering, aanschaf en onderhoud van de wagen, wandelschoenen en kleding, reclamekosten, tijd voor administratie, belasting, de boekhouding en het elke dag uitsoppen van de bus, de riemen en halsbanden, telefoonkosten, boeken over honden, EHBO-doos en zo.’
‘Mmm.’
‘Wat voor uitzendbureaubaantjes heb je al gedaan?’ vroeg Ronald.
‘O, vele!’ riep ik enthousiast. ‘Ik heb augurken gesorteerd tot ik er misselijk van werd, ik heb shampoo ingepakt, ik heb in een kaasfabriek gewerkt, in een frisdrankfabriek, banketletters heb ik aan een lopende band zitten te verschuiven en ik heb gewerkt in een koekjes- en taartenfabriek.’
‘Interesting!’
‘Mwaa, je moet wat hè, maar bij de koekjesfabriek was het wel humor! Als de grote bakplaten met koekjes uit de oven kwamen moesten dames ze rapen en in van die doorzichtige krakende plastik bakjes doen, maar de koekjes plakten aan de bakplaat vast, dus bij de uitgang van de oven stond ik met een flinke hamer en op elke plaat moest ik een ram geven zodat de koekjes los stuiterden!’
‘Deed je dat de hele dag?’
‘Auw!’ Layka en Buck botsten al spelend heel hard tegen me aan en ik lag gestrekt in het zand. Het voelde alsof er een zak aardappelen tegen mijn benen was gegooid. De honden hadden er niets van gemerkt en renden achter elkaar aan de zee in. Ik stond op en klopte het zand van mijn kleren. ‘Ja, van acht tot vijf,’ antwoordde ik, ‘maar bij de taarten was het leuker. Een taart die kapot over de band langskwam mocht je opeten, dus af en toe riep er iemand ‘oeps’ voor de gein en namen we allemaal een hap van die kapotgemaakte taart. We gooiden er ook met slagroom!’
‘Alles oké?’ vroeg hij meelevend.
‘Ja, ik voel het al niet meer, dank je. Ik zat daar aan verschillende banden en die gingen niet heel erg hard. Bij één band gingen van die baksteenmodel cakes door een soort wasstraatje waar er warme chocola overheen gegoten werd. Ik zat aan het eind van die tunnel met een emmer warme chocola en een kwast en moest de hoekjes waar geen chocola was gekomen bij verven!’
‘Funny!’
‘Tja, ze doen dat waarschijnlijk vandaag nog! Bij een andere band waar ik zat kwamen slagroomtaarten langs en ik had rechts van me een emmer met groene vruchtjes en links van me een emmer met rode vruchtjes. Heel snel moest ik die er dan netjes opleggen, plakken joh! Bij diezelfde band kwamen er op een andere dag ook slagroomtaarten langs en ik zat dan met links en rechts van me met emmers met chocoladevlokken die ik heel snel met handenvol in de rondte er omheen moest smeren. Kun je je voorstellen hoe mijn handen eruit zagen en dat ik niet meer aan mijn neus kon krabben?’
‘Mag ook niet hè?’
‘Nee, maar ja, over hygiëne gesproken! Als er in de augurkenfabriek soms een hele lading augurken op de grond viel werden die met een sneeuwschep gewoon weer op de band gemikt!’
We liepen de duinen weer in en begonnen aan de terugweg. Het was een prachtig gebied met kronkelige schelpenpaden. Ronald verloste Scooby en Tobias van elkaar die daar erg blij mee waren. Scooby zette het direct op een lopen. Layka en Buck liepen al spelend met elkaar vlak voor ons en Spot, Jip en Moos zag ik af en toe in de verte door de duinen hollen. Nico en Bobbel liepen regelmatig tegen elkaar te grommen, maar snuffelden ook net zo makkelijk samen aan een konijnenkeutel.
‘Voor werk kan je natuurlijk ook in kranten kijken, op prikborden in supermarkten of in de bibliotheek,’ zei Ronald.
‘Dat is een goed idee, misschien zie ik dan eens iets anders dan productiewerk.’
Ineens hoorde ik Jip wild keffen en de hele groep dook onder het prikkeldraad door achter Jip aan.
‘Ze heeft een konijn gezien,’ zei Ronald rustig, ‘ze komen zo wel weer terug.’
En ja, daar waren Buck en Layka meteen alweer, gevolgd door Nico en Bobbel. Met hun ogen knipperend op een kiertje kropen ze voorzichtig onder het prikkeldraad door. Op de heenweg had ik mijn hart vastgehouden. Tobias was niet mee geweest en sjokte een meter of veertig achter ons. Toen we een bocht doorkwamen stond Spot vlak achter het hek te eten van een haas! Ik wist niet wat ik zag. De andere honden keken aandachtig vanaf een paar meter afstand toe en Spot tilde aan één kant haar lip op, haar neus rimpelde daarbij dreigend. Geen enkele hond waagde het dichterbij te komen. Ronald en ik zakten op onze knieën en bekeken hoe Spot de haas stripte en uit elkaar scheurde. Ik was blij dat Spot de haas snel gedood had en niet lang hoefde te lijden. Ik kon me voorstellen dat een haas voor een hond best een lekker hapje was. Een haas wat nét voor zijn leven gerend heeft is immers goed doorbloed en heeft warme spieren. We zagen hoe het vel van het dijbeen schoof en de spieren prachtig bloot kwamen te liggen. Spot zat inmiddels flink onder het bloed, haar poten en snuit waren helder rood. Het was ongelooflijk hoe ze alles op at. Alle krakende botten en de vacht, de lange oren gingen zó naar binnen en toen ze zelfs de kop naar binnen werkte vielen de tanden van de haas tijdens het kauwen op de grond. Toen er bijna niets meer over was mocht Jip ook nog een paar restjes stelen. In ruim een kwartier was er van de hele haas niets meer over. Spot snuffelde nog even wat rond om zeker te weten dat ze alles op had gegeten en liep toen verder en zag er uit alsof ze zwanger was!
Bij de Transit aangekomen stond Scooby al met zijn poten tegen de zijdeur te krassen.
‘Hey, mag niet!’ riep Ronald, en Scooby liep naar Ronald toe. Hij gaf hem een aai over zijn kopje.
Flappy en Bientje mochten weer mee voor nog een rondje van twintig minuten, en daar gingen we weer met zijn allen. De honden waren rustig en liepen vlak bij ons in de buurt. Flappy strekte zijn stijve poten, maar had wel weer zin om een stukje te lopen. Bientje stond tegen mij aan en wilde blijkbaar opgetild worden. Ik liet haar lopen en zag dat haar manke pootje als een verlept blaadje sla tegen haar andere achterpootje aan hing. Daar deed ze duidelijk helemaal niets meer mee. Toch huppelde ze vrolijk heen en weer, alsof ze niet beter wist. Aan de ene kant voelde ik medelijden, maar aan de andere kant had ik het idee dat alle honden en ook Bientje heel gelukkig waren. We liepen weer het eerste rondje, rechtsom. Flappy liep heel wankel en eenmaal in de duinen gekomen ging hij langs de kant van het schelpenpad op zijn zij liggen. Ik liep naar hem toe en aaide hem. Alle ribben en botten voelde ik uitsteken en hij bewoog niet. Hij leek wel dood! ‘Ga je mee, Sapperdeflap,’ zei ik en ik wiebelde een beetje aan hem, maar er kwam geen reactie. Ronald kwam aangelopen en zette Flappy voorzichtig op zijn gammele poten. ‘Get up, friend!’ zei hij en Flappy kwam weer in beweging!
Ookal liepen de honden aan alle kanten, toch leken ze de weg te weten. Al ruim voor een afslag kozen ze zelf de juiste richting. Alleen Scooby, die deed maar wat. Ronald moest hem elke keer roepen. Als dat kleine hondje eenmaal een paar honderd meter verder op liep zag je hem bijna niet meer. Ronald bevestigde een uitschuifbare riem aan zijn broekriem en maakte Flappy eraan vast. Heel rustig liepen we verder en zo liep het oudje prima mee. Volgens mij was hij stokdoof en stekeblind. Hij leek zekerder aan dit lijntje. Af en toe kwam Bobbel heel zorgzaam even bij Flappy kijken en het leek of hij elke keer vroeg of het goed met hem ging. Flappy leek ‘zeik toch niet zo’ te brommen.
Vlak voor me zag ik een grote rode naaktslak zich op het pad voortslepen. Alle hondenpoten gingen rakelings langs hem heen. Het leek of het dier al dagen onderweg was en de uitputting nabij was. Ik pakte hem op en zette hem een meter of vijf verderop tussen de planten. Nico kwam weer even controleren wat ik daar deed.
Zou die slak nu denken dat hij door God is opgetild en verplaatst is naar het paradijs? dacht ik. Misschien zag hij het al een hele tijd niet meer zitten en had hij gebeden om een omgeving met planten. Je weet maar nooit, zo denken veel mensen toch ook? Eigenlijk wel wonderlijk als God alles en iedereen zelf is. Dan is hij dus ook de slak, en dan bidt hij als slak tot zichzelf in het groot om tussen de planten gezet te worden. En dan pak ik hem op terwijl ik ook God ben. God speelt zijn eigen spel met alles wat hij zelf is.
‘Geloof jij in God?’ vroeg ik Ronald, ik had het gevoel dat ik hem dat wel rechtstreeks kon vragen.
‘Nop,’ zei hij kort en duidelijk.
‘Ik ook niet.’
Mijn telefoon ging, het was Edwin. Hij vroeg of alles goed ging en had drie verrassingen voor me als ik thuis kwam.
‘Is hij altijd zo snel jaloers?’ vroeg Ronald.
‘Nee, en ik geloof ook niet dat hij dat is. We zijn geen stel hoor, we zijn gewoon goede vrienden.’
‘Goede vrienden kunnen net zo goed jaloers zijn.’ zei hij vastbesloten.
‘O ja?’
We waren om twaalf uur weer bij de Transit en toen alle honden er in zaten liep Ronald een stukje terug om Moos en Jip te zoeken. Ondertussen mocht ik alle honden een koekje geven en dat kostte me bijna mijn vingers. Ze waren bang dat een andere hond het zou pakken, maar dat kon niet, omdat ze aan de kanten vastzaten. Wat dat betreft hadden de honden weinig inzicht, vond ik. Flappy en Bientje hoefden niet. Die hadden vast geen fijn gebit meer op hun leeftijd.
Drie verassingen, dacht ik, wat spannend, wat zou dat kunnen zijn?
Een paar minuten later kwam Ronald er alweer aan, met Moos aan de riem.
‘Geen Jip dus?’ vroeg ik. ‘En nu?’
‘We gaan de honden water geven en zelf wat drinken, dan komt ze er zo wel aan.’ Ronald klonk zeer zelfverzekerd en floot nog een paar keer op zijn vingers in de richting van de duinen en stapte toen in. Hij parkeerde zijn Transit midden op het pleintje voor een snackbarretje, genaamd De Zeester. We stapten weer uit en Ronald zette de zijdeur van de Transit open en haalde een bak water bij De Zeester vandaan die bedoeld was voor honden van klanten. Om beurten gaf hij de honden ruimschoots de tijd om te drinken zoveel ze maar wilden, en de meeste honden slobberden de bak half leeg, waardoor hij drie keer nieuw water moest gaan halen.
We namen buiten plaats op het terrasje en een dikke vriendelijke man kwam de bestelling opnemen. Ronald bestelde een cappuccino en een warme appelgebak met slagroom en ik zei: ‘Doet u mij ook maar.’
Alle honden waren stil en keken naar ons. Het zag er grappig uit en elke minuut ging er eentje liggen. Alleen Nico bleef staan.
Ronald en ik smulden van onze appelgebak en waren net weer in gesprek toen we Jip zagen langsrennen en de Transit in sprong. Ze sprong zo hard dat ze meteen doorgleed naar het andere eind. Ronald stond op en gaf haar direct een koekje en te drinken en alle andere honden kregen ook nog een koekje en een slok. Hij liet Jip net als Bientje en Flappy los in de Transit staan.
‘Ben je wel eens gebeten door een hond?’ vroeg ik Ronald.
‘Yep, een keer ben ik in mijn onderarm gebeten door een Ridgeback zonder rits. Er hing een gevecht in de lucht tussen Nico, Spot en Bobbel dat Lisa de Ridgeback, die ook van mijn groep was, veroorzaakte. Ik wilde haar bij die andere drie honden weggrijpen, maar ze was al zo nerveus dat ze mij per ongeluk hapte. Het was een oppervlakkige beet, maar je zag blauwe afdrukken van alle tanden in mijn arm staan. Prachtig de vier hoektanden die een beetje door mijn huid heen gegaan waren, en alle kleine tandjes ertussen. Ik vond het zo’n mooi gezicht dat ik overwoog precies zo’n tattoo te laten zetten.’
‘Nou, ja! Maar je hebt het niet gedaan.’
‘Nop. Een andere keer ben ik gebeten toen ik bij een Doggenkennel binnen liep om een grote zak koekies te kopen. Binnenlopen was daar de gewoonte en ik was er al twee keer geweest. Nu liep ik om zes uur de bijkeuken in waar drie Doggen net stonden te eten. De eerste seconde toen ik de deur opende leken ze me te begroeten, maar ze hadden waarschijnlijk een ander verwacht en vielen mij toen met zijn drieën ineens aan! Ik kwam van de lager gelegen stal door de deur en die honden zijn heel groot, dus ik had niet veel in te brengen. De buitenste twee honden hield ik van me af met mijn handen en zat met mijn vingers in hun natte bekken vol voer. In mijn handen werd ik door hun niet gebeten, maar de hond in het midden hapte mij in mijn face. Direct sloot ik de deur weer en ging snel op mijn hurken zitten. Mijn face bloedde heftig. De eigenaresse kwam er aan en gaf me een nat vaatdoekje zó van het aanrecht. Ik zei dat ik dat niet wilde gebruiken en kreeg toen wc-papier. In een spiegel zag ik dat ik twee winkelhaken op mijn bovenlip had en een hoektand van de Dog was dwars door mijn onderlip gegaan. Mijn boventanden zaten een beetje los door de klap en onder mijn kin was het blauw, daar hadden de ondertanden van die hond langs geschuurd.’
‘Was je niet verschrikkelijk geschrokken?’
‘Yep, ik stond te trillen op mijn benen. Het gekke is dat ik de volgende morgen al bijna niets meer aan mijn face kon zien! Een Dog hapt met gemak je hele face er af. Achteraf denk ik dat ik eigenlijk niet eens veel meer dan een flinke zoen van die hond gehad heb.’
‘Ik zie niets aan je gezicht,’ zei ik en dronk mijn cappuccino op.
‘Als je close kijkt zie je wel een klein winkelhaakje, maar het stelt inderdaad niets voor.’
Om tien voor half een begonnen we aan de terugweg waarbij we precies in tegengestelde route alle honden terug brachten. Het was inderdaad de hele weg rustig in de Transit. Zelfs Bientje die ik weer gezellig op mijn schoot had genomen, blafte af en toe wel een minuut lang niet tegen mij.
Nico liep afgepeigerd achter Ronald aan naar zijn huis en ook Bobbel sjokte even later met zijn baasje mee terwijl Flappy liefdevol werd gedragen. Jip rende in haar straat nog wél heel fit een eind vooruit, en Spotje deed in de voortuin een enorme plas waar geen einde aan kwam! Vervolgens werd Bientje thuisgebracht en ook ik werd gedropt op de plek waar ik was ingestapt, en ik bedankte Ronald voor de hele fijne morgen...

Gebruikersavatar
Jaco
Berichten: 23
Lid geworden op: za okt 27, 2012 9:43
Leefwijze: veganist

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Jaco » vr nov 09, 2012 21:35

Wat een bad van herkenning :D
2 honden aan elkaar waarvan de 1 te ver vooruit wil en de ander achterblijft heb ik ook gedaan, werkte super en af en toe kon ik ook nog wat extra aan mijn conditie doen omdat ik vaker moest touwtje springen haha. Maar de reden van mijn stop was in eerste instantie inderdaad het feit dat mensen de luxe van een hondenuitlaatservice als eerste afschafte als het voor hen wat minder werd qua inkomsten (vaak waren ze ook vaker thuis, dat scheelt). Maar door ouderdom heb ik ook nogal eens honden (lees: vrienden) niet meer kunnen ophalen, door ziekte, en ook door sterfte. De pijn die dat met zich mee bracht was nogal onverwacht, niet omdat ik geen empathie voel, maar omdat ik bij een hondenuitlaatservice alleen maar aan het wandelen en spelen had gedacht en niet aan het feit dat ik ouder dan 80 kan worden, maar honden niet. Dus is het logisch gevolg van een uitlaatservice dat je ze ziet komen en ziet gaan. De pijn zorgde er eerlijk gezegd voor dat ik de economie als een mooie reden zag om te stoppen. De overgebleven klanten heb ik kunnen doorsluizen naar uitlaatservices die ikzelf vertrouwde zodat ze niet opeens zonder een uitlater zouden zitten. Waarom ben jij gestopt?
Don't believe everything you think!

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » vr nov 09, 2012 22:54

Ten eerste: fijn een mooie avatar!

Ik zat nog vóór de financiële crisis en alles liep perfect. Ik had 28 honden als 'vaste klant'.
Het werd in de zomer wel steeds lastiger om plaatsen te vinden waar ik met zoveel loslopende honden mocht komen, maar het ging nog wel.

Zelfs in die korte periode van 5 jaar heb ik ook meegemaakt dat honden overleden (gelukkig niet tijdens het uitlaten). Flappy dus. Hij is in 3 dagen tijd heel rustig ingeslapen liggend op de buik van de eigenaresse die al die tijd met hem op de bank heeft gelegen... En ook nog twee andere honden.
Pas besefte ik dat bijna alle honden die toen met mij meeliepen er imiddels misschien niet meer zijn. Ja, ik ben al 9 jaar geleden gestopt. Jip leeft vast nog, haar kreeg ik als puppie mee en was een kleine hond. Ik weet niet wat voor hond, maar ontzettend leuk, een pikzwarte Teckelachtige, maar met iets langere poten en korter lijf, super enthousiast, lenig, snel en onvermoeibaar. Jee, wat ga je van die dieren houden. Spot (Dalmatiër) en Jip liepen alle 5 de dagen mee. Ik bracht meer tijd met hun door per dag dan de eigenaresse die fulltime werkte. Spot was toen al 4 of 5 jaar, dus... Maar goed.

Ik ben gestopt omdat ik ongeveer halverwege die 5 jaar dat ik de uitlaatservice had gescheiden ben en 1,5 jaar later met een nieuwe vriend ben verhuisd. Stom, stom, stom. (Die liefde is alllang weer voorbij). Ik kon daarna op geen enkel gebied meer leuk werk vinden. Begon de crisis niet precies toen ik stopte, ergens 2003? En in Limburg is sowieso minder werk en minder variatie in werk dan in de randstad.

Tja, als ik sommige dingen terug kon draaien...

-edit-

Van afbeeldingen op internet: Zo'n hondje is Jip

http://i1089.photobucket.com/albums/i35 ... G_9271.jpg

http://i1089.photobucket.com/albums/i35 ... G_9325.jpg

Gebruikersavatar
Jaco
Berichten: 23
Lid geworden op: za okt 27, 2012 9:43
Leefwijze: veganist

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Jaco » vr nov 09, 2012 23:45

Ja, wat dat betreft heb ik veel geluk gehad, ik ben nu ook (net als toen) helemaal in mijn element. Maar inderdaad jammer dat je hier in limburg niets kan vinden waar je je ziel en zaligheid weer eens in kan leggen.
(schattig beessie btw, het is geen rashond, maar er zit denk ik lab in, maar dan wat generaties terug)
Don't believe everything you think!

TonyJello
Berichten: 4082
Lid geworden op: wo feb 29, 2012 19:17
Leefwijze: veganist

Wat voor werk doe jij?

Bericht door TonyJello » vr nov 09, 2012 23:59

Ja, heerlijk dat je het naar je zin hebt. Mijn werk nu is prima, maar niet interessant of leuk. Wie weet komt er nog iets op mijn weg of krijg ik nog eens een goed idee. En heel misschien ga ik ooit wel weer in (de buurt van) Castricum wonen. Ik wil hier eigenlijk niet oud worden, maar ik woon heel goed en lekker rustig en de drie katten die bij me wonen hebben alle vrijheid hier.

Ik zie wel, elke dag biedt nieuwe mogelijkheden. Het blijft altijd spannend.

Wie weet komt mijn biologische Vegan-boerderijwinkel wel van de grond komend jaar!

Stein
Berichten: 80
Lid geworden op: wo dec 23, 2009 17:37
Leefwijze: veganist
Locatie: Leiden/Leuven

Re: Wat voor werk doe jij?

Bericht door Stein » za nov 10, 2012 11:54

Renee1137 schreef:
Stein schreef:Appelmoes: Ik heb chemie gestudeerd. Afgestudeerd met een thesis in de atmosferische chemie, nu bezig subsidie te verwerven voor een promotieplaats rond nieuwe generatie zonnecellen :) maar dat subsidie verwerven is een hels karwij en duurt vooral ook heel erg lang naar mijn zin. Ik ben soms wat ongeduldig :P
Ha, herkenbaar. Zit in hetzelfde schuitje, maar dan omtrent geochemisch onderzoek in de paleontologie.
Erg he. Ik mag me erop voorbereiden dat het nog weleens tot volgende zomer kan duren als de aanvragen voor december niet zoveel opleveren als de groep hoopt. Het is nog niet eens winter :shock: ik zit erover te denken intussen te beginnen aan een specifieke docentenopleiding...

Als master in de chemie is er dus echt niks te vinden qua banen enzo in België, wat vrij absurd is want voor hogeschoolstudenten liggen de banen letterlijk voor het oprapen... en voor interim-werk ben ik ook al afgewezen 'want te hoog geschoold'... maargoed, maakt ook niet zo uit, want ik ga maar al te graag doctoreren.

Plaats reactie