Vegan & gay

/Vegan & gay

Vegan & gay


Afgelopen weekend was er weer volop aandacht voor homoseksualiteit, dankzij de jaarlijkse Gay Pride in Amsterdam. In de veganistische kringen ontbreken de homoseksuelen natuurlijk ook niet. De meest bekende “gay vegan” is Ellen Degeneres van de bekende TVshow “Ellen.” Wij gingen op zoek naar een Nederlander die zowel veganist als homoseksueel is. Rymke van de stichting, uitgeverij en winkel Atalanta was bereid om te vertellen over de vrije liefde en haar leefstijl.

&#8226

  • Sinds wanneer ben je veganist en hoe ben je ermee  in aanraking gekomen?
  • Ik ben nu 58 jaar, en op mijn negentiende werd ik vegetariër. Daarvoor at ik altijd al zo weinig mogelijk vlees (en vis). Na het lezen van een artikel over koemelk en kalfjes werd ik in 1982, op mijn 28ste, veganist. Het woord veganist kende ik toen nog niet. Ik kende ook nog geen andere veganisten. Wel wist ik vaag dat er verschillende soorten vegetarisme bestonden. Iets met wel of geen ei, wel of geen melk. Eindelijk snapte ik waarom. Na het koemelkverhaal ging ik lijnen doortrekken. Doordat ik mijn nieuwe eetwensen aan anderen uit moest leggen werd het verhaal voor mezelf steeds consequenter en logischer, en dus in de ogen van anderen afwijkender, radicaler. Eerst ging het vooral om ‘niet willen meewerken aan het doden van dieren’, maar het verschoof steeds verder naar ‘niet willen meewerken aan het gebruik van dieren’. Zelfs al leek het gebruik in de ogen van veel mensen niet erg voor het dier, zoals bij huisdieren. Als het zo lag dat de keuze voor het ‘samenleven’ niet van beide kanten was gekomen zag ik het als een onvrije, ongelijke relatie, en daarmee als onwenselijk. Na verloop van tijd bedacht ik de leus “alle dieren vrij” als kernachtige verwoording van mijn ideeën over dieren. Wat het veganistisch worden makkelijker en in elk geval prettiger en inspirerender maakte is dat ik deze stap samen met mijn vriendin maakte. We waren actief in de vrouwenbeweging, en de meeste feministes waarmee we optrokken aten vegetarisch. Helaas bleek veganisme voor de meesten geen logische stap te zijn, behalve voor één heel goede vriendin. We waren nu al met z’n drieën en dachten dat we in een paar artikeltjes in het toenmalige Vrouwenweekblad wel uit konden leggen waarom wij vonden dat veganisme en feminisme bij elkaar hoorden. Dat bleek tegen te vallen. Zelf vonden we de uitleg prima, maar hoewel het artikel een paar felle voor- èn tegenstandsters naar de pen deed grijpen, gebeurde er weinig tot niets. We bleven een “eenzaam” groepje van drie, en terwijl in de loop der jaren de vrouwenbeweging op haar retour raakte probeerden we meer contacten te leggen met anderen. We ontdekten de Veganistenkring, en we vonden aansluiting bij anarchisten, vaak jonger dan wij, die vaak geïnspireerd waren door ‘veganistische’ punkmuziek.

    &#8226

  • Wanneer ben je uit de kast gekomen?
  • Uit de kast? Ik wist niet dat ik erin zat…Via het feminisme ben ik lesbisch geworden. In de bruisende jaren (rond 1980) dat ik bijna alleen met vrouwen optrok werd ik vanzelf verliefd op vrouwen, daar hoefde ik helemaal geen moeite voor te doen, ook al had ik me daarvoor nooit lesbisch genoemd. Het was een soort blinde vlek geweest. In die tijd werden veel vrouwen ineens lesbisch, een deel kwam daar later weer van terug, een ander deel bleef het met overtuiging. Weer anderen konden zich vinden in het etiket “bi”. Wat mijzelf betreft, uiteindelijk ben ik voor de vrije liefde, en vind ik het van geen enkel belang van welk geslacht iemand is. Toen ik na de feministische jaren (ik ben nog steeds feminist hoor!) weer meer andere mensen leerde kennen zag ik dat er naast veel leuke vrouwen ook heus wel leuke, aardige, inspirerende jongens en mannen bestaan. Mijn idee is dat iedereen op iedereen verliefd zou kunnen worden, en dat of je het ook wordt meer afhangt van je ideeën dan van genetische aanleg.

    &#8226

  • Zie jij een verband tussen veganisme en seksuele geaardheid?
  • Dan moeten we eerst kijken of er wel zoiets bestaat als seksuele geaardheid. Zoals ik daarnet zei geloof ik daar niet zo in. Het lijkt me meer een kwestie van cultuur. Maar stel dat er wel zoiets bestaat, ik denk dat je dan bedoelt dat gay-mensen zich eerder door veganisme aangesproken zouden voelen, misschien omdat ze zelf een minderheid zijn en van daaruit solidair met andere onderdrukten? Dat was wat wij dus vroeger ook hoopten, toen we onze medefeministes van veganisme wilden overtuigen. Zo simpel ligt het blijkbaar niet. In verhouding zijn er misschien wel veel vrouwen vegetariër en veganist, en dat geldt misschien ook voor lesbo’s, homo’s enzovoort. Dat zou een onderzoek waard zijn.
    Als gay-zijn geen geaardheid is maar meer een gevolg van wat  je meegemaakt hebt en bedacht hebt in je leven ligt het meer voor de hand om een verband te zien, vind ik. Omdat je op het ene gebied duidelijk een keuze durft te maken die afwijkt van hoe de meeste mensen leven, zul je zo’n keuze ook op een ander gebied makkelijker maken. En als je keuzes maakt die afwijken van de rest ga je vanzelf nog meer nadenken over alles, dus zul je veganisme eerder ‘ontdekken’.

    &#8226

  • Krijg je meer  opmerkingen over je leefstijl of over je geaardheid?
  • Waarover ik meer opmerkingen krijg, dat ligt helemaal aan de situatie. Als ik met vriendin gearmd door bepaalde straten loop wordt er wel eens wat geroepen, maar vroeger was dat veel vaker zo. Ik weet niet waardoor dat komt. Misschien doordat we als jonge vrouwen meer aandacht trokken van bepaalde mannen. Dat zou dan een voordeel zijn van het ouder worden!Op straat zien ze natuurlijk niet dat ik veganist ben. Wel dat ik kort haar heb en qua kleren en uitstraling niet aan het (door bepaalde mensen) gewenste vrouwbeeld voldoe. Over vegan zijn komen er vooral opmerkingen als ik samen eet met omnivoren. Sommigen zijn vooral nieuwsgierig en vragen me het hemd van het lijf, anderen begrijpen het niet, of willen er niets van weten, maar die houden meestal hun mond. De laatste jaren is veganisme veel bekender geworden, vroeger moest ik het bijna overal steeds opnieuw uitleggen. Nu zeggen mensen: o ja, en vaak kunnen ze het wel waarderen. Wat ook scheelt is dat veel mensen (die ik ken en die geen veganist zijn) met milieu, klimaat en voetafdruk bezig zijn, en meestal weten ze heel goed dat vlees en vis eten ook vanuit die oogpunten heel slecht is. Al met al heb ik op beide gebieden weinig last van opmerkingen. Maar voor een deel komt dat ook wel omdat ik me weinig onder de ‘massa’ begeef.

    &#8226

  • Waar heb je meer moeite mee? Met vegan zijn of met gay zijn?
  • Noch met vegan noch met gay-zijn heb ik moeite! Natuurlijk niet, het voelt fijn om mijn eigen keuzes te maken, om te leven zoals ik dat zelf wil, en om idealen te verspreiden!

    Door |2019-03-12T11:40:15+02:00augustus 7th, 2012|Categorieën: Geen categorie|

    About the Author: